گوهر خیراندیش
گوهر خیراندیش در این گفتوگو از تجربههای خود در نسبت با کودکی، هنر و زندگی خانوادگی سخن میگوید. بحث از کودک در میان گفتوگوی بزرگترها آغاز میشود؛ از اینکه برای شنیدن او چقدر جا باز میکنیم و چه چیزهایی را پیشاپیش دربارهٔ خواستهاش میدانیم یا حدس میزنیم.
در ادامه، تصویر و سینمای کودک، خاطرههای والدگری و علاقه به نمایش کنار هم قرار میگیرند. یکی از رشتههای مهم روایت، بازگشت به تصمیمهای گذشته است: کارهایی که زمانی درست به نظر میرسیدند و بعدتر از زاویهای دیگر دیده شدند.
در این حضور چه موضوعهایی را دنبال میکنیم؟
تفاوت اثری دربارهٔ کودک با اثری برای کودک؛ نگاه به شخصیتهای داستان فراتر از ظاهر؛ انتخاب در محدودهٔ واقعی؛ نسبت نمره با تجربهٔ یادگیری؛ و پیوند هنر با مطالعه و شناخت زندگی.
این صفحه معرفی حضور مهمان در دیتاک است، نه زندگینامهٔ جامع او. متن گفتوگو و یادداشتهای تحریریه دو نوع محتوای متفاوتاند؛ برای شنیدن روایت مهمان، به خود گفتوگو مراجعه کنید.
گفتوگوها با گوهر خیراندیش
نوشتههای مرتبط با این گفتوگو
- وقتی نوبتِ حرفزدن به کودک میرسد ←
تحریریهٔ دیتاک
- برای هنر، فقط فن اجرا کافی نیست ←
تحریریه دکتر دریادار
- پشت یک نمره، چه چیزهایی را نمیبینیم؟ ←
تحریریه دکتر دریادار
- انتخابی پیشنهاد کنیم که واقعاً بتوانیم به آن وفادار بمانیم ←
تحریریه دکتر دریادار
- بازنگری در والدگری، بدون محکومکردن تمام گذشته ←
تحریریه دکتر دریادار
- وقتی تماشاگر کوچک از یک صحنه میترسد ←
تحریریه دکتر دریادار
- مهربانی را از چهرهٔ شخصیت حدس نزنیم ←
تحریریه دکتر دریادار
- فیلمی با حضور کودک، لزوماً برای کودک نیست ←
تحریریهٔ دیتاک
