داوود کیانیان

نمایشنامه‌نویس، کارگردان و پژوهشگر تئاتر کودک و نوجوان

از بازی و نمایش در کودکی تا تجربه زندگی در یک گروه تئاتری؛ گفت‌وگویی درباره مشارکت، دیده‌شدن و دوباره اندیشیدن به باورها.

داوود کیانیان در گفت‌وگوی دی‌تاک از تجربه‌ای سخن می‌گوید که هم به کودک روی صحنه مربوط است و هم به هنرمندی که پس از سال‌ها کار هنوز خود را در حال آموختن می‌بیند. او مسئله تربیت را از دریچه تئاتر بررسی می‌کند: در ساختن و تجربه‌کردن یک نمایش، چه فرصتی برای شناخت خود، پذیرفتن نقش و روبه‌روشدن با دیگری ایجاد می‌شود؟

از آغاز مسیر دی‌تاک

گفت‌وگو با داوود کیانیان از نخستین گفت‌وگوهای دی‌تاک است و در کنار گفت‌وگو با رضا فیاضی، بخشی از آغاز این مجموعه را شکل می‌دهد. این صفحه مسیرهای فکری مطرح‌شده در آن گفت‌وگو را دنبال می‌کند؛ از خاطره مدرسه و خانواده تا تجربه کار جمعی و امکان بازنگری در نگاه خود.

سهم داشتن در تجربه

کیانیان میان آشناشدن با هنر و فعال‌شدن در آن تفاوت می‌گذارد. در نگاه او، کودکی که قصه را می‌سازد، نقش می‌گیرد و با دیگران نمایش را پیش می‌برد، در موقعیتی متفاوت با دریافت یک پاسخ آماده قرار دارد. خاطره‌ای از اجرای مدرسه برای او همچنان برجسته است: لحظه‌ای که در برابر خانواده‌ها ایستاد و حضور و اثر کار خود را احساس کرد. او این خاطره را در شکل‌گرفتن علاقه‌اش به تئاتر مهم می‌داند.

از خانه تا مدرسه

در بخش خانوادگی گفت‌وگو، قصه‌ها و بازی‌های مشترک به موضوع تبدیل می‌شوند. کیانیان از دورهمی‌های کودکی خود یاد می‌کند، اما امکان‌های امروز را هم می‌بیند. در روایت او، یک قصه محبوب می‌تواند به فرصتی برای نقش‌گرفتن اعضای خانواده بدل شود و گاهی کودک کسی باشد که مسیر بازی را به بزرگسال نشان می‌دهد. او هم‌زمان به خستگی و محدودیت وقت والدین اشاره می‌کند.

این پرسش در مدرسه شکل دیگری پیدا می‌کند: چه مقدار از یک نمایش واقعاً ساخته دانش‌آموزان است؟ کیانیان بر نوشتن، طراحی، گروه‌ساختن و تصمیم‌گرفتن کودکان تأکید دارد و از موقعیت‌هایی انتقاد می‌کند که رقابت برای اجرای چشمگیر، این سهم را به بزرگسالان واگذار می‌کند.

گروه و امکان تغییر

روایت گروه تئاتری پارت بخش دیگری از گفت‌وگوست. کیانیان از عادت‌هایی می‌گوید که سال‌ها کار مشترک در او باقی گذاشته است؛ میل به خواندن، نوشتن و تجربه‌کردن همراه دیگران. او خطر بسته‌شدن یک گروه به روی اندیشه‌های بیرون را نیز فراموش نمی‌کند و از بازنگری در تجربه خود حرف می‌زند.

همین امکان تجدیدنظر در بخش دیگری از گفت‌وگو دوباره مطرح می‌شود. او راهنماهای گذشته‌اش را با قدردانی به یاد می‌آورد و در عین حال، باور امروز خود را پایان راه نمی‌داند. این آمادگی برای پرسیدن دوباره، پیوندی میان بخش‌های مختلف گفت‌وگو می‌سازد: از کودکی که در بازی تجربه می‌کند تا بزرگسالی که هنوز می‌تواند نگاهش را تغییر دهد.