دکتر دریادارکودکی، روایت و تجربهٔ انسانی

چارچوب فکری

نگاه و روش دکتر دریادار

این نگاه دربارهٔ فهم تجربهٔ انسانی است؛ به‌ویژه تجربهٔ کودک و رابطهٔ او با بزرگسالانی که در کنارش زندگی می‌کنند. پایهٔ آن ساده است: پیش از داوری، دقیق ببینیم. پیش از نتیجه‌گیری، بشنویم. و روایتی را که از خود و دیگران ساخته‌ایم، همیشه قابل بازنگری بدانیم.

چهار ایدهٔ محوری

  1. ۱

    دیدن پیش از داوری

    آنچه رخ داده را از برداشت خودمان جدا کنیم.

  2. ۲

    کودک، صاحب تجربه

    تجربه و نگاه کودک از همین امروز ارزش دیده‌شدن دارد.

  3. ۳

    والد، در حال یادگیری

    فهم رابطه بدون دیدن تجربهٔ والد کامل نمی‌شود.

  4. ۴

    روایت‌های بازنگری‌پذیر

    داستانی که از خود و دیگری می‌گوییم، حکم نهایی نیست.

دیدن پیش از داوری

بسیاری از جمله‌هایی که دربارهٔ کودک می‌گوییم، گزارش یک رخداد نیستند؛ نتیجه‌ای هستند که از آن گرفته‌ایم. «لجباز است»، «حواسش جمع نیست» یا «همیشه همین‌طور است» نمی‌گویند چه اتفاقی افتاد؛ می‌گویند ما دربارهٔ آن چه فکر می‌کنیم.

در این نگاه، کار از مشاهدهٔ دقیق آغاز می‌شود: چه دیدیم، چه شنیدیم، پیش و پس از آن چه گذشت. وقتی رخداد از برداشت جدا شود، پرسش‌هایی پیدا می‌شوند که برچسب آن‌ها را پنهان کرده بود.

یک برداشت

«باز هم لج کرد و کفش‌هایش را نپوشید.»

همان موقعیت، با مشاهده

«وقتی گفتم دیرمان شده، کفش‌ها را کنار گذاشت، سراغ برجی رفت که از دیشب نیمه‌کاره مانده بود و گفت: هنوز تمام نشده.»

جملهٔ دوم پرسشی را باز می‌گذارد که جملهٔ اول می‌بندد: آن برج برای او چه معنایی داشت؟

کودک، صاحب تجربه

کودک انسانی است با تجربه، احساس، نظر و حق بیان. تجربهٔ او فقط مقدمه‌ای برای بزرگسالی نیست؛ از همین امروز ارزش دیده‌شدن دارد. کودک گاهی جزئیاتی را می‌بیند که از چشم بزرگسال پنهان مانده، پرسشی می‌پرسد که کسی نپرسیده، یا از یک موقعیت معنایی برداشت می‌کند که با برداشت ما فرق دارد.

احترام به این تجربه در عمل یعنی فراهم‌کردن جایی برای انتخاب، پرسش و بیان کودک؛ متناسب با سن، توانایی‌ها و نیازهای خود او.

والد، در حال یادگیری

همین احترام شامل بزرگسال هم می‌شود. والد نیز انسانی است با تجربه‌ها، محدودیت‌ها، خستگی‌ها و پرسش‌های خودش، و با توانایی یادگرفتن. فهم یک رابطه وقتی کامل می‌شود که تجربهٔ هر دو طرف دیده شود: آنچه کودک گفت و کرد، و آنچه والد در همان لحظه انتظار داشت، احساس کرد و انجام داد.

این نگاه دنبال مقصر نمی‌گردد. هدف، فهم دقیق‌تر و انتخاب‌های آگاهانه‌تر در رابطهٔ والد و کودک است.

روایت‌های بازنگری‌پذیر

هر یک از ما از خود و دیگران داستانی در ذهن داریم. جمله‌هایی مثل «من نمی‌توانم»، «کار من ارزشی ندارد» یا «او همیشه همین‌طور است» خلاصهٔ چنین داستان‌هایی‌اند. بخشی از این داستان‌ها از نگاه و انتظار دیگران شکل گرفته‌اند؛ در خانه، در مدرسه و در محیط پیرامون.

این روایت‌ها حکم نهایی نیستند. می‌توان به تجربه‌هایی برگشت که آن‌ها را ساخته‌اند و با چند پرسش ساده دوباره نگاهشان کرد:

  • دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
  • کدام جزئیات را به یاد می‌آوریم؟
  • کدام بخش، برداشت خود ماست؟
  • آیا موقعیتی بوده که تصویر دیگری نشان بدهد؟
  • چه پرسشی را هنوز از خودمان یا از دیگری نپرسیده‌ایم؟

شناخت روایت به عمل گره خورده است. تجربهٔ تازه، مثل پاسخی متفاوت یا انتخابی که برای نخستین بار آزموده می‌شود، می‌تواند روایت قبلی را کامل یا اصلاح کند. برای کودکی که به توانایی‌هایش تردید دارد، تجربه‌ای که در آن انتخاب می‌کند، چیزی می‌سازد و شنیده می‌شود، می‌تواند تصویر تازه‌ای از خودش بسازد.

مرزهای این نگاه

این نگاه به برچسب و تشخیص تکیه نمی‌کند و جایگزین ارزیابی بالینی، روان‌درمانی یا خدمات فوری نیست. همراهی تأملی برای فهم بهتر تجربه‌های روزمره است، نه برای درمان.

زیبایی، بازی و معاشرت هم ارزش مستقل خود را دارند. یک تجربهٔ هنری آزمون پنهان روان‌شناختی نیست؛ لذت ساختن و کشف‌کردن، خودش بخشی از تجربه است.

مبانی فکری و منابع

این نگاه در گفت‌وگو با اندیشه‌هایی در روان‌شناسی و تربیت شکل گرفته است. هر منبع، بخش مشخصی از آن را روشن می‌کند؛ ترکیب این ایده‌ها و صورت عملی آن‌ها، طراحی دکتر دریادار است.

  1. رجیو امیلیا: کودک، سازندهٔ معنا

    پیوند با: کودک، صاحب تجربه
    Reggio Children (در پنجرهٔ تازه)

    در اصول رجیو امیلیا، کودک صاحب حق و سازندهٔ معناست و راه‌های گوناگونی برای اندیشیدن و بیان‌کردن دارد. نگاه دکتر دریادار به کودک به‌عنوان انسانی که تجربه، نظر و حق بیان دارد، با این اصل هم‌سوست.

  2. راجرز: فهم همدلانه و کیفیت رابطه

    پیوند با: دیدن پیش از داوری
    Rogers 1957 (در پنجرهٔ تازه)

    راجرز فهم همدلانه، یعنی کوشش برای دیدن تجربه از چشم دیگری و رساندن این فهم به او، را از شرایط اساسی یک رابطهٔ یاری‌گر می‌داند. تأکید این نگاه بر شنیدن پیش از قضاوت، از همین زمینهٔ فکری می‌آید.

  3. کارکرد تأملی والد

    پیوند با: والد، در حال یادگیری
    Luyten et al. 2017 (در پنجرهٔ تازه)

    لایتن و همکاران «کارکرد تأملی والد» را توانایی توجه به تجربه‌های درونی خود و کودک می‌دانند: کنجکاوی دربارهٔ آنچه در ذهن کودک می‌گذرد، همراه با پذیرفتن اینکه شناخت ما از ذهن دیگری هرگز قطعی نیست. جداکردن دیده‌ها از حدس‌ها و باز نگه‌داشتن پرسش‌ها، با این مفهوم پیوند دارد. مقالهٔ یادشده دربارهٔ ساخت و اعتبارسنجی ابزاری برای سنجش همین مفهوم است.

  4. آشکارکردن یادگیری: مستندسازی تجربه

    پیوند با: روایت‌های بازنگری‌پذیر
    Making Learning Visible (در پنجرهٔ تازه)

    پروژهٔ «آشکارکردن یادگیری» در پروجکت زیرو نشان می‌دهد ثبت و مستندسازی تجربه چگونه امکان بازگشت، مرور و فهم عمیق‌تر را فراهم می‌کند. نگه‌داشتن روایت‌ها در طول زمان و بازگشت دوباره به آن‌ها، بر همین ایده استوار است.

این منابع جایگاه فکری این نگاه را روشن می‌کنند و به معنای تأیید یا سنجش اثربخشی برنامه‌های مجموعه از سوی آن‌ها نیستند.

این نگاه در عمل