رضا فیاضی

بازیگر و مدرس نمایش خلاق

گفت‌وگویی درباره فراهم‌کردن فرصت بازی، شنیدن دیگری و پذیرفتن مسئولیت؛ با نمونه‌هایی از کلاس نمایش، خاطره شعرهای کودکی و تجربه همراه‌شدن خانواده با بازی.

رضا فیاضی در این گفت‌وگو از تجربه کار با کودکان در نمایش خلاق می‌گوید. مسئله‌ای که بارها به آن برمی‌گردد، فرصت تجربه‌کردن است: کودک بتواند نقشی را امتحان کند، ایده‌ای بدهد، با دیگران صحنه بسازد و در جریان بازی سهم خودش را پیدا کند.

نمونه‌های او از موقعیت‌های آشنا شروع می‌شوند. رفتن به مدرسه می‌تواند به بازی با کیف و جابه‌جایی نقش کودک و والد تبدیل شود. چند لباس یا تکه پارچه می‌تواند آغاز یک داستان خانوادگی باشد. جمله‌هایی که ظاهراً به هم مربوط نیستند، بهانه‌ای برای ساختن یک روایت مشترک می‌شوند. در این نگاه، مربی یا والد مواد اولیه و موقعیت را فراهم می‌کند و برای شکل‌گرفتن ایده‌های کودک جا می‌گذارد.

بخش دیگری از گفت‌وگو به مسئولیت در گروه اختصاص دارد. فیاضی از کلاس‌هایی می‌گوید که در آن‌ها نوبت هدایت کار میان کودکان جابه‌جا می‌شود. پیشنهاد دادن، شنیدن پیشنهاد دیگران و ادامه‌دادن یک تصمیم جمعی، در دل ساخت نمایش تمرین می‌شود. در گفت‌وگو این تجربه به فرصت نقش‌پذیری در کودکی پیوند می‌خورد؛ فرصتی برای انجام‌دادن کاری که واقعاً به کودک سپرده شده است.

شعر و قصه، بخش شخصی‌تر این بحث را شکل می‌دهند. فیاضی ماندگاری شعرهای دوران کودکی را به علاقه بعدی خود به نمایش مرتبط می‌کند و از ظرفیت نمایشی ترانه‌ها و بازی‌های آشنا می‌گوید. بخشی دیگر از گفت‌وگو به معلمان و همکارانی می‌پردازد که نگاه او به کار را تغییر داده‌اند؛ به‌ویژه اهمیت دیدن دوباره اجرا، پذیرفتن نقد و مسئولیت آموزشی هنرمند.