نوشته‌ها

آرام‌بودن و توان نه‌گفتن

تحریریهٔ دی‌تاک

یک صفت، همهٔ رابطه را توضیح نمی‌دهد

الهه رضایی در مرور تجربه‌های خود، از آرام‌بودن و یادگرفتن مرزبندی سخن می‌گوید. این روایت فرصتی است برای جداکردن چند مفهوم که گاهی به جای هم به کار می‌روند: کم‌حرفی، رضایت، ترس از مخالفت و انتخاب آگاهانهٔ سکوت، یک چیز نیستند.

از ظاهر آرام فرد نمی‌توان نتیجه گرفت که خواسته‌ای ندارد یا با همه‌چیز موافق است. همچنین بیان مخالفت، لزوماً بی‌احترامی نیست. برای فهم رابطه، باید خود درخواست، موقعیت و امکان پاسخ‌دادن را دید؛ نه فقط بلندی صدا را.

مخالفت روشن، بدون حمله به دیگری

در یک مثال فرضی، کسی از نوجوانی می‌خواهد در برنامه‌ای شرکت کند که با تعهد قبلی او هم‌زمان است. می‌توان دلیل نپذیرفتن را روشن گفت و دربارهٔ گزینهٔ دیگری حرف زد، بی‌آنکه شخصیت درخواست‌کننده هدف قرار بگیرد. این مثال یک جملهٔ جادویی برای همهٔ موقعیت‌ها نیست؛ نشان می‌دهد مرز و رابطه الزاماً دشمن هم نیستند.

البته همهٔ موقعیت‌ها قدرت برابر ندارند. وقتی تهدید، تحقیر یا آسیب در میان است، مسئولیت رسیدگی نباید فقط روی توان بیان کودک گذاشته شود. بزرگسال مسئول باید امنیت و حمایت را جدی بگیرد؛ نه اینکه پس از آسیب، کودک را بابت خوب نه‌گفتن سرزنش کند.

سکوت را به جای پاسخ ثبت نکنیم

پرسش تحریریه این است: آیا در رابطهٔ ما، مخالفت محترمانه واقعاً جایی دارد؟ یا فرد فقط تا وقتی «آرام» محسوب می‌شود که خواستهٔ خودش را کنار بگذارد؟ شنیدن پاسخ ممکن است تصویر ساده‌ای را که از دیگری ساخته‌ایم، پیچیده‌تر و دقیق‌تر کند.